De opmerking over het ontbreken van suggestieve kracht heeft me op een nieuw spoor gezet. Ieder woord in iedere zin weeg ik tijdens het herschrijven. Hoort het woord daar of is het misschien helemaal overbodig? Heeft het verhaal die zin wel nodig? Mis ik woorden en staan ze in die zin wel het beste geordend. Langzaam kom ik erachter dat je vrijwel iedere zin op honderden, wellicht duizenden verschillende manieren kan schrijven. Min of meer hebben die zinnen dezelfde betekenis en toch: zoek daar de juiste zin maar eens uit.
Die suggestieve kracht zit hem in het vertellen van iets waar je niet direct over schrijft. Het neemt de lezer mee aan zijn hand in het verhaal maar laat het de gebeurtenissen en emoties zelf ervaren. En daar is iedere keer, bij ieder woord en iedere zin die overweging nodig. Hoe kan ik die lezer het beste in mijn verhaal sleuren?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten