Victor's mail zette me aan het denken. Als redacteur kijkt en leest hij vanuit het perspectief van een uitgever en dat is voor het eerst dat er met een dergelijke blik naar mijn manuscript gekeken is en dat ik daar eerlijke feedback op gekregen heb.
Zijn conclusie was dat het verhaal van 'Geërfde schuld' zeker mogelijkheden heeft. Wat het, volgens hem, als belangrijkste mist is de kracht van de suggestie. Hij proefde de onervarenheid in het schrijven van literair proza.
Dat laatste is zo gek niet. Welke beginnend schrijver denkt dat zijn eerste echte werk meteen rijp is voor uitgave? Men zegt, wie die men dan ook maar is, dat om echt een beetje grip te krijgen op het vak je minimaal 10.000 uur moet investeren. Nu zal dat voor de één minder zijn en zal de ander er met een tienvoud daarvan nog niet komen.
Mijn conclusie is dat ik opnieuw bezig moet met herschrijven. Of zoals Eva en ik in onze mailwisseling concludeerden: de kracht die in het verhaal verborgen zit naar boven halen. Zoals ik het zie: Ik moet op zoek gaan naar de schrijver in mezelf.
Vandaar dat ik 'uitgever gezocht' voorlopig op een zijspoor zet. Mocht ik de schrijver vinden dan zal die uitgever ook gevonden worden.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten